Niewielki procent form inwestycyjnych uniemożliwia fiskusowi dołączenie się do podziału zysków. Niesprzyjające inwestorom przepisy to jeden z powodów, dla których Polacy inwestują niewiele, lokując środki raczej w starych sprawdzonych instrumentach. Część produktów strukturyzowanych jednak umożliwia ominięcie tego nieprzyjemnego momentu, w którym to musimy oddać część zysków instytucji, która do tej pory nawet nie wiedziała, że jesteśmy inwestorami. Przede wszystkim z podatku zwolnione są struktury ubezpieczeniowe, te jednak z wiadomych względów, zdecydowanie nie są instrumentami doraźnego oszczędzania. Jest jeszcze drugi sposób. Fundusz inwestycyjny, zwany luksemburskim. Nazwa bierze się od państwa, w którym zarejestrowane jest Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych. Czym charakteryzują się fundusze inwestycyjne typu luksemburskiego? Właśnie tym, że od wypracowanych przez nie dywidend rocznych fiskus na razie musi trzymać się z daleka. Pewnie i tym w odpowiednim czasie ktoś się zajmie, ale póki co można spokojnie inwestować nie martwiąc się o zysk. Jest jeszcze nadzieja, że któraś z nowopowstających lokat strukturyzowanych również będzie pozwalała na ominięcie płacenia podatków.
Już na wstępie zaznaczyć należy, że polskie banki wciąż nie dają nam takiej możliwości inwestycji w struktury jak banki zachodniej Europy albo Stanów Zjednoczonych. Ciężko powiedzieć, z czego może to wynikać, ale faktem jest, ze struktura powinna gwarantować kapitał. W Polsce wciąż jest to rzadkością. Pozostaje mieć nadzieję, ze z biegiem czasu dojdzie do znormalizowania tej zasady. Sposób działania funduszy strukturalnych jest prosty, żeby nie powiedzieć, że prymitywny. Z założenia, żadna struktura nie gwarantuje wypracowania jakiegokolwiek zysku. Daje natomiast pełną ochrona wkładu własnego. W praktyce oznacza to, że taka inwestycja może wprawdzie nie przynieść zysku, ale na pewno nie przyniesie też inwestorowi strat. Co więc jest tak atrakcyjnego w tej formie oszczędzania? To, że zasadniczo najczęściej struktury zysk przynoszą, i to zysk niemały, bowiem oscylujący nawet w granicach 10- 15 procent. Jest to osiągnięcie tym większe, że na taki dochód pracuje mniej więcej jedna piąta zainwestowanych środków, podczas gdy reszta, zainwestowana w instrumenty bezpieczne ma za zadanie zagwarantować ochronę początkowego kapitału. To, czy dana inwestycja okaże się trafiona czy nie, zależy właśnie od pracy owych dwudziestu procent inwestowanych w ryzykowne instrumenty finansowe.
Z inwestycjami w struktury nie wiąże się raczej wiele problemów. Problemem może być kłopot w znalezieniu na rynku jakiejś oferty wartej fatygi, to fakt. W praktyce dla początkującego inwestora mylące może być to, że jeden i ten sam produkt występuje pod przynajmniej kilkoma nazwami. Jest to kwestia zapisów formalnych i w żaden sposób nie przekłada się na funkcjonowanie danego instrumentu. Niemniej jednak pewien językowy chaos też zniechęca do inwestowania, bo właściwie „w co ja inwestuję?”. Największym problemem jest brak przyzwyczajenia. Choć jest to całkowicie normalne w stosunku do tak młodych na rynku polskim instrumentów jak fundusze strukturyzowane. Niemniej jednak, jeśli strach przed nieznanym powstrzymuje nas przed inwestycją to raczej marni by z nas byli inwestorzy. Instrumentu lokat strukturyzowanych trzeba się nauczyć, podobnie jak wszystkich wcześniejszych inwestycyjnych wynalazków. I na koniec, coś, co kłopotem w sensie formalnym nie jest, ale może odebrać radość inwestowania: podatek. Od zdecydowanej większości struktur fiskus zabierze soją część. W praktyce nawet tego nie zauważymy, ponieważ kwota otrzymana będzie już po opodatkowaniu, ale znacznie sympatycznie inwestowałoby się bez podatku.